Haziran, Ortadoğu’da her ülkenin, çubuğu kendi planlarına göre bükmeye çalıştığı bir hareketlilik içinde geçerken, tehditlerin, ve füzelerin havada uçuştuğu bir ay oldu. Özellikle Gazze’de Filistin halkına yönelik soykırıma varan katliam yardım kuyruklarındaki kadınların ve çocukların vurulması gibi alçaklıklarla devam ederken, İsrail-ABD-İran arası füze yağmurları altında nükleer konusu bir kez daha tüm aciliyeti ile gündeme geldi. Son gelişmelerle ülkemizde de kör topal ilerlediği anlaşılan bir nükleer güç santrali projesinin varlığı nedeniyle ülkemizin de dikkatle takip etmesi gereken gelişmeler uluslararası siyasetin ikiyüzlülüğünü ve kör pragmatizmini bir kere daha gösterdi. Bir yanıyla sicili her anlamda bozuk ABD ve onun şımarık çocuğu İsrail’in, kendilerinin nükleer kitle imha silahları olmasına karşın İran’ın nükleer kapasitesinden dem vurmasının kabalığı, diğer yandan da nükleer tesislerin olası çatışmaların birincil hedefleri olduğu gerçeği dikkatle not edilmeli.

Naklen yayınlanan bir kurmaca görüntüsüyle Suriye’de yönetimi ele geçiren, eski terörist yeni “başkan” Golani ve saz arkadaşlarının, kimin borusunu öttürdüğü de her gün biraz daha netleşiyor. Önce Nusayri, şimdi de Dürzi bölgelerinde yükselen tansiyon ve İsrail-Golani anlaşmasıyla HTŞ’nin Lübnan’a saldırma ihtimalinin ciddi bir olasılık haline gelmesi, Suriye iç dengelerinin ve bölgesel dengelerin her an hızla değişmesinin ihtimal dahilinde olduğunu gösteriyor. 

Diğer yandan içerideki gelişmelerin de yaklaşık 3 aydır, iki farklı koldan ikiz gündemle ilerlediğine tanık oluyoruz. Bir yandan toplumu ikna ve onun kaygılarını giderme derdiyle ilerlemeyen barış süreci, diğer yandan seçilmiş belediye başkanlarına dönük siyasi bir ajandayla yürütüldüğü açık olan operasyonlar, geçmişte yaşananlar ve siyasetin kaygan ve faydacı doğası düşünüldüğünde geniş bir rıza üretemiyor. Barış gibi anlamlı bir sözcüğün, toplumsal kamplaşmaya ve otoriter bir yönetim biçimine,  “hak vaki olana kadar” gibi belirsiz süreliğine mevcut eşitsizliklerin, hukuksuzluğun, gelir dağılımındaki bozulmaların, kamu kaynaklarının israfının, şeffaf olmayan ticari ve siyasi ilişkilerin sürmesine kurban edilmesi kabul edilemez. Güzel sloganların ve sözlerin fiilin anlamının,  muhalefetsiz Türkiye’yi kurumsallaştıracak bir anayasa değişikliğine varması, geçmiş yılların acı deneyimleri göz önüne alındığında ciddi bir risktir.